เคยไหม? ปิดห้องขังตัวเอง อยู่ลำพัง เปิดเพลงซึ้ง...
"ก่อนมีสอง เราสองนั่งมองฟ้าไกล
ฝันจะใฝ่ให้ถึงซักวัน
จะเหน็ดจะเหนื่อยยากเย็นเพียงใดช่างมัน
จะฝ่าฟันและพร้อมจะเดินก้าวไป
สู้ไม่ท้อ แม้จะต้องรออีกนาน
กว่าความฝันนั้นจะเป็นจริงดังใจ
ยิ้มเสมอแม้จะเจอะเจอทุกข์ภัย
ไม่หวั่นไหวสองใจฝ่าฟัน
เราสัญญาว่าจะไม่ท้อใดๆ
จะสู้ไปดั่งใจเราเคยคิดฝัน
หากคนใดพลาดล้มลง คนหนึ่งยังพอช่วยทัน
เพียงเรา มีใจให้กันและกัน
เดินเคียงคู่กันก้าวไป
คงถึงเส้นชัยดั่งใจเราฝันสักวัน
แต่วันนี้ฉันยืนเหม่อมองฟ้าไกล
เพียงเดียวดายไร้เธอคู่เคียงชีวัน
เพราะเธอท้อและใจเสาะจึงมิทัน
ได้มาเห็นวันแห่งสองเรา"
("ใจเสาะ" -สิวะ แตรสังข์)
ผมมักจะพูดกับเพื่อนสนิทเสมอว่า เรื่องแค่นี้เดี๋ยวก็ผ่านไปได้ ไม่เป็นอะไรหรอก เพราะเราเป็น "อมตะ"
... บางทีเราก็ "ใจเสาะ" เหมือนกัน
ขอบคุณถนนสายนั้นที่ทำให้เราพบกัน
